De analogie tussen tv kijker en bibliotheek gebruiker

"jongeren kijken steeds minder televisie. Ze zoeken hun heil op internet" Stond in mijn krant. Ik hoor regelmatig "jongeren komen niet meer in de bibliotheek. Ze zoeken hun heil op internet" En net als de bestuurders in de mediawereld geloven wij dat we zonder jongeren geen kans van overleven hebben. Maar is dat zo? Je moet er nogal wat voor doen om jongeren te bereiken, want jonge mensen vinden de realiteit van alledag te saai voor woorden. We moeten het dus spannend maken, grenzen overschrijden, naar het onmogelijke reiken, maar is dit allemaal de minieme aandacht die we vervolgens van deze doelgroep krijgen wel waard? De doelgroep is een niet te bevredigen monster schrijft mijn krant. Laat jongeren hun informatie zoeken waar ze dat het prettigst vind, op internet. En laten wij ons richten op de grote doelgroep waar de gemeenschap werkelijk op draait. De 40 en 50 plussers want die zijn op alle fronten actief. En die snakken naar meer relevantie en kwaliteit. Kan de TV een kwaliteitsslag maken en de bibliotheek ook.

Mikkie vindt dit een interessante gedachte

Joe Bonamassa

Sinds ik hem dit jaar zag op de Blues Night in Groningen ben ik hevig fan van Joe Bonamassa. Geweldig wat een gitarist. Eens kijken op You Tube. Daar zag ik dit filmpje. En wat ik er nou zo leuk aan vind is de ontwapende manier - en gelukkig nog zonder zonnebril - waarop hij als 12-jarige staat te spelen. En wat ik al vreesde: gitaarspelen is dus een kwestie van vroeg beginnen, talent hebben en heel veel oefenen. Was Mikkie nog maar 12 jaar... dan waren de vingers waarschijnlijk nog soepel.

Mikkie

De killingfields van de moderne communicatie

Gewoon met een kopje thee aan tafel namijmeren over de 23 dingen van de vorige avond viel mijn oog op Opinie & Debat van NRC van afgelopen weekend. Vertrouwd analoog; helaas al in het verkeerde formaat. Een artikel van de hand van P.F Thomese met de felle titel: Sprekers, schrijvers, bellers, sms'ers, chatteraars, twitteraars: allemaal kleine dictators. Thomese verhaalt van het verhaal Erostrate uit het boek Le Mur van Sartre waarin de anonieme, geisoleerde eenling, in afzondering een willekeurige passant omlegt. Die neiging, zo zegt Thomese zit ook in jou en mij, geworteld in het sociaal ordeningsprincipe van gelijkheid en hierarchie. Hij ziet een analogie met de killing fields van de moderne communicatie. Het doelbewust 'omleggen' van tegenstanders. Alles wat lekker bekt, is fit tot print. Eén druk op de muis en de uitgekakte reactie is al verzonden. Teveel mensen laten ongevraagd weten wat ze denken, wat ze doen, wat ze willen en zullen. Daar herken ik veel in: We tsjilpen er allemaal op los en we vinden het een zegen dat we niet alleen informatie consumeren, maar nu ook content produceren. Beste mensen Mikkie was al een cultuur pessimist, maar veroorzaken wij niet een venijnige communicatiecrisis als we zo doorgaan (ik realiseer me dat ik op dit moment aan dit circus meedoe) Citaat: Er zijn te veel sprekers, te veel schrijvers, te veel bellers, sms'ers, chatters, twitteraars. allemaal kleine dictators en allemaal willen ze laten weten- wat eigenlijk?. Dat ze bestaan, om te beginnen 'Hallo met mij even"En dan komt het. Te veel mensen laten ongevraagd weten wat ze denken en wat ze doen, wat ze willen en zullen. wat ze wouden en wat ze zouden, iedereen ontvouwt zijn plannen, iedereen toont zijn kunnen, zijn goede wil, zijn kwade wil, iedereen wil het laten zien, iedereen gooit het eruit, legt het op tafel, kwakt het in je gezicht. Maar waar zijn de lezers, de kijkers, de luisteraars? Wie moet dat allemaal aanhoren, aanschouwen, ondergaan? Einde citaat. Kijk maar eens om je heen: in de trein, in het restaurant, op de fiets; we tsilpen maar door en waar gaat het over? Hoe kun je nu een waardevolle gedachte formuleren/ dialoog voeren met 140 tekens? Een mensenleven is kort en er zijn veel verplichtingen. Je hebt juist voldoende tijd om de Klassieken van de wereldliteratuur te lezen of een goed artikel in je krant. Dat is toch oneindig veel waardevoller?
Mikkie, totaal in verwarring

Het delen van stukken

Mooi staaltje van co-creatie met behulp van Google docs. Overigens niet revolutionair want thuis op de Mudden werken we al gezamenlijk aan stukken op de Q schijf. Eerlijk gezegd doe ik dat niet zo vaak. Het schrijven van een stuk is toch ook een moment van bezinning. Je zit er middenin. Wilt het eerst afmaken. Je gedachten ordenen. En dan delen. De co-creatie in de Raad van Bestuur is simpel, want we zijn maar met zijn tweeen. De een schrijft, de ander reageert; dan het gesprek en als het nodig is een tweede ronde. Ik kan me goed voorstellen dat je met meerdere personen in google docs - samen werkend aan een notitie - wel snel meters kunt maken.

Mikkie is enthousiast

twitteren oftewel kort kakelen

Een twitteraccount is zo aangemaakt. Het was even zoeken naar volgers, maar ik blijk zomaar de tweets van Joe Bonamassa te kunnen ontvangen. Dat vind ik dan wel weer interessant. Maar toch het blijven 'tweetjes'. Gestjilp dus. Waar ben je, wat doe je. Dat soort dingen. De diepgang van een platbodem. Mikkie staat open voor suggesties. Mikkie55 is mijn Twitternaam. En wie ben jij?

world of wiki

Dit vind ik een interessante toepassing. Het voorbeeld van de Deventer bibliotheek is inspirerend Ik hoor deze week veel collega's binnen Biblionet enthousiast vertellen over hun kinderboekenweek. Het thema eten/ voedsel bood veel aanknopingspunten, zoveel werd wel duidelijk. Vandaag bij de opening van de vestiging Tuikwerd in Delfzijl zag ik in de gemeenschapsruimte naast de bibliotheek ook prachtig in elkaar gefabriekte taarten. Ook dat moet een resultaat van de kinderboekenweekviering zijn geweest. Vast een mooie samenwerking tussen school en bibliotheek. En nu zou het mooi zijn geweest om de beleving van de kinderen uit te drukken in een Wiki van de bibliotheek. Of de aandacht nog even vast te houden met nog een opdracht op de site van de bibliotheek. Wie er niet bij was, kan het nog eens nalezen en de resultaten bekijken. En het lijkt geen grote klus om een wiki te maken.

In onze nieuwe strategie nota verschijnt begin november. Daarin staat dat wij informatie over Groningen toegankelijk willen maken via het Web. Je kunt met een bibliotheek Wiki gemakkelijk geinteresseerden mobiliseren om mee te helpen verzamelen, schrijven en onderhouden. Ook het thema duurzaamheid leent zich daarvoor. Lijkt me kansrijk,

Mikkie

vieze koffie en delicious

Delicious staat vandaag op de nominatie voor ontdekking. Ik begin met het lezen en bekijk het filmpje. Het enthousiasme wil nog niet erg toenemen. Ik maak een account aan. Dat gaat redelijk simpel en ik voeg mijn eerste url toe. Ook de tagging is voor de hand liggend. Ik heb mijn favoriete blues rock radiostation toegevoegd. De tags blues, rock en radio zijn voor de hand liggend. Ik sla op en voeg en passent delcious toe aan mijn startpagina MEW. Ik zie dat ik deze url en tagging deel met nog 54 mensen all over de world. Voor het eerst van mijn leven bevind ik mij in een virtual social network. Maar word ik er nou blij van? Ik besluit eerst maar eens koffie te halen. Uit de automaat. Ik denk na over de relevantie van delicious, onderwijl sippend van de koffie. Die is niet bepaald delicious. Dit onderdeel van 23 dingen ook niet. Voor mij geen toegevoegde waarde ten opzichte van je favorieten. In mijn computer is dat gewoon een handzaam lijstje. (marktplaats, buienradar, startpagina, mijn bank en nog zo enkele) En wie all over the world daar zelfde favorieten heeft staan, maakt hem of haar voor mij nog niet interessant