De killingfields van de moderne communicatie

Gewoon met een kopje thee aan tafel namijmeren over de 23 dingen van de vorige avond viel mijn oog op Opinie & Debat van NRC van afgelopen weekend. Vertrouwd analoog; helaas al in het verkeerde formaat. Een artikel van de hand van P.F Thomese met de felle titel: Sprekers, schrijvers, bellers, sms'ers, chatteraars, twitteraars: allemaal kleine dictators. Thomese verhaalt van het verhaal Erostrate uit het boek Le Mur van Sartre waarin de anonieme, geisoleerde eenling, in afzondering een willekeurige passant omlegt. Die neiging, zo zegt Thomese zit ook in jou en mij, geworteld in het sociaal ordeningsprincipe van gelijkheid en hierarchie. Hij ziet een analogie met de killing fields van de moderne communicatie. Het doelbewust 'omleggen' van tegenstanders. Alles wat lekker bekt, is fit tot print. Eén druk op de muis en de uitgekakte reactie is al verzonden. Teveel mensen laten ongevraagd weten wat ze denken, wat ze doen, wat ze willen en zullen. Daar herken ik veel in: We tsjilpen er allemaal op los en we vinden het een zegen dat we niet alleen informatie consumeren, maar nu ook content produceren. Beste mensen Mikkie was al een cultuur pessimist, maar veroorzaken wij niet een venijnige communicatiecrisis als we zo doorgaan (ik realiseer me dat ik op dit moment aan dit circus meedoe) Citaat: Er zijn te veel sprekers, te veel schrijvers, te veel bellers, sms'ers, chatters, twitteraars. allemaal kleine dictators en allemaal willen ze laten weten- wat eigenlijk?. Dat ze bestaan, om te beginnen 'Hallo met mij even"En dan komt het. Te veel mensen laten ongevraagd weten wat ze denken en wat ze doen, wat ze willen en zullen. wat ze wouden en wat ze zouden, iedereen ontvouwt zijn plannen, iedereen toont zijn kunnen, zijn goede wil, zijn kwade wil, iedereen wil het laten zien, iedereen gooit het eruit, legt het op tafel, kwakt het in je gezicht. Maar waar zijn de lezers, de kijkers, de luisteraars? Wie moet dat allemaal aanhoren, aanschouwen, ondergaan? Einde citaat. Kijk maar eens om je heen: in de trein, in het restaurant, op de fiets; we tsilpen maar door en waar gaat het over? Hoe kun je nu een waardevolle gedachte formuleren/ dialoog voeren met 140 tekens? Een mensenleven is kort en er zijn veel verplichtingen. Je hebt juist voldoende tijd om de Klassieken van de wereldliteratuur te lezen of een goed artikel in je krant. Dat is toch oneindig veel waardevoller?
Mikkie, totaal in verwarring