Mikkie en Beatrix

Dat me dat nog zou gebeuren: als republikein steun krijgen van Beatrix.! Zou ze mijn blog volgen? Omgekeerd moet ik nu als republikein mijn koningin verdedigen, want de halve internetwereld is over haar heengevallen. In haar Kerstboodschap wees Beatrix op het surrogaat contact tussen mensen in sociale communities op het internet. Fout natuurlijk, want een hoop mensen vindt dat hyven geweldig leuk en het wordt ook graag verward met modern sociaal gedrag. Ik heb het al gekwalificeerd als moderne persoonlijk etalages waar mensen zich presenteren, wellicht zelfs aanbieden. Kijk maar eens naar die vreselijk onzekere middelbare scholieren die hun groepsranking verkrijgen via hun Hyves-presentatie. Sneu toch? Trix heeft groot gelijk. Zegt zo'n Francisco van Jole dat het buitengewoon nuttig is om de Twitteren, want hij heeft zelfs contact gekregen met zijn buurman. God wat een treurigheid! Als je dat wilt bel je toch gewoon aan en nodig je buren uit voor een praatje of een drankje Of je biedt aan om de sneeuw te ruimen, boodschappen te doen of op de hond te passen; you name it!
Mikkie wenst al zijn lezers een rijk sociaal leven in 2010. Groet je medemens en maak een praatje, moet je eens opletten wat je er voor terugkrijgt

Terug en vooruit

Op de 23e december ding 23 vastpakken is een mooi gegeven: voor de Kerst kennisgemaakt met de wereld van Web 2.0. Ik vond het een interessante zwerftocht door een voor mij deels nieuwe wereld. In mijn blogs heb ik gereflecteerd op wat ik toen ervoer. En nu kan ik terugkijken. En dan vind ik een bevestiging in een paar dingen. Bijvoorbeeld wat ik heb gezien op de NVD studiereis naar Singapore, nu een jaar geleden. Hoe word je als bibliotheek nou een vraagbaak voor 2.0 gebruikers in deze wereld? Ik wist al dat je dan niet meer kunt zeggen dat we de Encyclopedia Brittannica in de kast hebben staan. Mooi compilatie van onze gestolde kennis waar wij bibliothecarissen de weg in weten. In die vorm is er nauwelijks nog vraag. Teveel en wellicht te diep? We communiceerden via e-mail; jongeren gingen snel naar de 160 van sms en nu zijn het tweetjes; een soort Twitter informatiescheetjes Vind daar nou maar eens een positie als instelling! Als de vorm telkens een wegversmalling blijkt te zijn (korter en korter) dan geldt dat wellicht ook voor de algemeenheid (we hebben een boek over......). Ik zag in Singapore de bibliotheek met een focus op informatie over een beperkt onderwerp, maar dan wel met diepgang. (In hun geval is dat Singapore) Wij hebben dat ook opgeschreven in onze strategie nota: Groningen. Ik kan me ook een gronings onderwerp voorstellen; bijvoorbeeld alle informatie over De Ploeg hebben wij beschikbaar. Powerd by Biblionet! Ready for 2.0. De manier van communiceren en informatieverwerven dwingt ons waarschijnlijk van algemeen naar focus. De bibliotheek loopt een niche dicht in plaats van een breed start-informatiecentrum. Die laatste positie is allang verworven door Google!

En wat altijd heel prettig is: Ik zag veel van mijn vooroordelen bevestigd. En dat geeft veel steun in een warrige wereld. Toen wij in de vorige eeuw begonnen met het uitlenen van Acorn computers en zelf met een Commodore 64 begonnen, motiveerde iemand jegens mij het willen hebben van zo'n ding, omdat het zo handig was daar al je recepten in te doen. Handig en je kon mooie selecties maken op ingredienten! Zie je het voor je? Zo'n onhandig ding in je keuken? Ga toch weg! Een kookboek is veel sneller en handiger! En dan filmpjes; ook een immense vooruitgang in onze statische wereld. Een prachtige parodie van Wim de Bie toen de compacte video camera doorbrak. Dat moesten we allemaal hebben; het zou ons leven verrijken. De Bie filmde sneaky zijn vrouw onder de dekens en ging vervolgens in zijn eentje verlekkerd beneden op de tv de erotische plaatjes bekijken. God wat een treurigheid!
Ik geef toe dat mijn vooroordeel over muziek bij het grof vuil kan. Muziek streamen is geweldig!

In mijn blogs heb ik er al iets over gezegd. Ik heb persoonlijk niet zo'n behoefte aan al die community's en sociale netwerken. Lekker met gelijkgestemden in een forum; ik zie er de lol niet van in. Voor mij is de echte wereld van belang. De dialoog of de blog met de medemens over alles wat ons bezig houdt. Gewoon in het hier en nu; zonder een bepaalde noemer vooraf en met een lekker biertje op tafel.

Ik zie wel de kracht van verschillende media. In positieve, maar ook in negatieve zin. De wereld van veiligheidscamera's, mobiele telefoons met camera's en You Tube maakt alles open. Dictaturen kunnen niet blijven liegen. Kijk maar naar de demonstraties in bijvoorbeeld Iran. Een positieve ontwikkeling. Maar ieder individu die zijn eigen moment van wereldberoemdheid wil creeren leidt tot bakken bagger en wie zit daar nou op te wachten? Ik zie er de systemen nog een keertje op vastlopen!

Ik heb niet het gevoel dat ik klaar ben met 23 dingen. Gelukkig dient ding 24 zich al aan. Ik ga kennismaken met zin en onzin van een e-book reader. Is dat wat of valt dit in de categorie van de Commodore 64 en de videocamera. ? Ik zal kritisch zijn want als bibliothecaris hou ik van het papieren boek. Een mooi gemaakt exemplaar, ruikt lekker en helemaal van mij. Zal ik mezelf eens verrassen met een mooi exemplaar uit de Russische bibliotheek van Van Oorschot?. Mooi in dundruk, met een paginalintje.? Als beloning voor het tijdig afronden van deze cursus..........................?

Manifesto

Aangekomen bij station 22. En daar zag ik een prachtig filmpje. Library Manifesto 2.0. Eigenlijk vind ik dat we deze statements op de muren van onze bibliotheken zouden moeten projecteren. Dit zijn onze waarden en dit streven we na! Ik haal mijn weekend boodschappen in een grote C1000 in Surhuisterveen (ja, of all places) en daar staat ook heel groot het mission statement op de muur. Als u hier naar binnen gaat dan willen wij dat u zich als klant prettig voelt......etc. Ik zou willen dat wij de statements van veranderingen uit het manifesto filmpje tot de onze maken. En om de wereld dit mede te delen projecteren we ze met een laserkanon boven Groningen als een mooi Aurora Borealis!! Tip voor de opbouw van deze cursus. Begin Ding 1 met dit filmpje, want dan krijg je honger naar het traject, wil je er bij zijn als het gebeurt en dan maal je niet meer om de geinvesteerde tijd. Mikkie is bij station 22 en fietst straks de koude nacht in. Blij dat ie mee doet in een boeiend veranderingsproces.
Mikkie

wolkenwoorden

Vandaag de wereld van Sopac, Worldcat en my discoveries. Tja daar word je wel even stil van. Al die mogelijkheden. Het is veel. Te veel? Al ik een zoekvraag heb dan start ik vrijwel altijd in Google. Die stort in een split second een enorme bak rijp en groen op je beeldscherm. En dan moet je verfijnen. Soms loop je vast en soms kom je vlot bij het gewenste. Zo'n Worldcat graast ook razendsnel door talloze collecties. Schattig vind ik de faciliteit om ook even de afstand tot het gewenste aan te geven (Dit boek is voorradig op 6000 km afstand!) Ook hier blijft het gevoel dat je zoveel hits krijgt dat het teveel is. Ook de woordenwolken helpen je op weg. Ze verwarren je overigens ook want er verschijnen woorden waarvan ik denk: wie heeft dat nu bedacht? Wereldoorlog 1 zoeken en dan het Joodse vraagstuk? Die is toch echt met die andere oorlog verbonden! Eigenlijk zijn die systemen heel erg aanbodgericht. Ze kwakken alles op je beeldscherm. De volgende generatie zou eigenlijk bij het intikken van mijn zoektermen moeten vragen waar ik naar op zoek ben, welk niveau, welke taal, afbeeldingen, bewegende plaatjes, wat ik al weet etc. En dan pas een antwoord geven. Dat scheelt eeen hoop frustrerend leeswerk! Toch zijn dit mooie toepassingen. Nog in de kinderschoenen, maar toch....
Mikkie

denken over delen

Schreef Mikkie in zijn blogje over (het gebrek aan) nut en noodzaak van delen; inmiddels is hij daar alweer aanmerkelijk genuanceerder over gaan denken. 23 dingen maakt van alles bij een mens los! Het komt zo. Afgelopen weekend was ik met mijn vriendin in Luxemburg. En we waren daar om een concert van Joe Bonamassa te bezoeken. We zijn fan en op bijgaande foto is goed te zien dat we een daalders plekje hadden. Vrijdagavond, op weg naar de ingang, hoor ik opeens mijn naam roepen en daar ontwaar ik een collega van Biblionet!. We komen dicht bij elkaar te staan en wisselen belevenissen uit van andere en eerdere concerten. Na afloop gaat ieder zijns weegs, maar onafhankelijk van elkaar besluiten we om nog wat te gaan drinken, ergens in een tof cafeetje. Laat daar nou weer dezelfde keuze gemaakt worden. Gezellig samen een biertje gedronken en ervaringen gedeeld. (Op de terugweg twee dagen later staan we op dezelfde parkeerplaats in Nederland.!) En nu terug op kantoor delen we foto's en copietjes van de playlist. Conclusie: hartstikke leuk weekend met leuke ontmoetingen en een geweldig concert van Joe Bonamassa. Ontmoetingen en delen in de echte wereld is hartstikke leuk, daar kan de digitale wereld toch niet aan tippen. Volgens Mikkie

nut en noodzaak van delen

Het is Sinterklaastijd. "Eerlijk zullen we alles delen, ik een beetje meer dan jij" Dat is geloof ik een ondeugende versie van een bekend sinterklaasliedje. het schoot me te binnen toen ik vandaag bezig was met ding 19 en ding 20. Ik zat al op Linkedin. En daar zitten meer collega's want ik krijg elke week wel het verzoek om ergens bij te willen horen. Ik zeg maar braaf ja, want anders frustreer je de essentievan deze sites. Maar of ik er echt wat mee wil? Ik had me veel voorgesteld van lastfm. Maar ik vind het niks. Als je van een bepaald genre muziek houdt; bij mij is dat blues rock, dan zoek je toch een zender die dat aanbiedt en streamen maar in high fidelity kwaliteit. In de display zie je wel wie het is en op internet vind je wel een site van de artiest met alle relevante informatie zoals discografie en tourschema. Wat is dan het usp van lastfm? Tja dat je ziet of Pietje of Klaasje in Verweggistan het ook leuk vindt? Of die wazige you tube filmpjes met een blikkerig geluidje? Ik heb nu met verschillende sociale tools in 2.0 kennis gemaakt, maar ik voel nog steeds niet de behoefte om iets te willen delen en al helemaal niet die amateuristische zooi van gelijkgestemden. Mijn muziek niet, mijn boeken niet en al helemaal geen persoonlijke dingen. Eigenlijk voel ik juist de behoefte om veel dingen voor mezelf te houden. Zaterdag jl. ben ik het slachtoffer geworden van een skimmer. Iemand die op slinkse wijze mijn (bank)pasgegevens en pincode heeft gestolen en dan nodigt web 2.0 en andere internetsites je nadrukkelijk uit om van alles te delen. Gooi je ziel en zaligheid op het web. Dan ben je goed vindbaar, maar voor Mikkie hoeft dat niet

Gedeelde bibliotheek of contactadvertentie naar griezels?

Library Thing vind ik een mooie toepassing. Eindelijk eens een gebruiksvriendelijke tool! Je voegt een titel in, cyberspace wordt afgezocht en hup daar staat ie. Nog één klikje en het boek zit in je lijst. Maar daar blijft het niet bij. Je krijgt nog allerlei extra informatie mee. Bijvoorbeeld waar je het boek kunt kopen of wie het nog meer in de collectie heeft. Wat ik een nadeel vind is dat je collectie meteen met de rest van de wereld wordt gedeeld. Mikkie weet inmiddels dat dat de essentie is van 2.0 tools, maar om nu meteen aan Jan en alleman te laten weten wat in je kast staat is nogal wat. Ik heb negen titels ingevoerd die ik heb (ook gelezen) Acht over de eerste wereldoorlog en twee uit de tweede (die laatste twee zijn mijn aasvisje om te kijken of ik nog een griezel tegen kom in cyberspace) (De biografie van Hitler van Ian Kershaw en van Hitler zelf Mein Kampf) Die laatste heb ik niet, hoef ik ook niet, maar is wel gewoon te koop bij Amazon.com .De meest gangbare boeken over de eerste wereldoorlog staan in veel boekenkasten. Het boek Heeresbericht van Edlef Koppen maar in acht. Die heb ik bezocht en gekeken wat ze nog meer hebben. En tja daar zit dan wel een griezel tussen, die zichzelf afbeeldt met een patroongordel om zijn nek en zodanig uit zijn ogen kijkt dat Mikkie een straatje om loopt. En daarmee zijn al die sociale netwerken net het gewone leven. Met sommige klikt het en die zou je wel willen spreken en anderen heb je niets te melden. Dus Mikkie gooit zijn boekenkast niet op Library Thing. Ik hou mijn collectie lekker voor mezelf. Maar de tool is handig: je prutst zo een professioneel Sinterklaaslijstje in elkaar met begeerlijke titels.

Mikkie

De analogie tussen tv kijker en bibliotheek gebruiker

"jongeren kijken steeds minder televisie. Ze zoeken hun heil op internet" Stond in mijn krant. Ik hoor regelmatig "jongeren komen niet meer in de bibliotheek. Ze zoeken hun heil op internet" En net als de bestuurders in de mediawereld geloven wij dat we zonder jongeren geen kans van overleven hebben. Maar is dat zo? Je moet er nogal wat voor doen om jongeren te bereiken, want jonge mensen vinden de realiteit van alledag te saai voor woorden. We moeten het dus spannend maken, grenzen overschrijden, naar het onmogelijke reiken, maar is dit allemaal de minieme aandacht die we vervolgens van deze doelgroep krijgen wel waard? De doelgroep is een niet te bevredigen monster schrijft mijn krant. Laat jongeren hun informatie zoeken waar ze dat het prettigst vind, op internet. En laten wij ons richten op de grote doelgroep waar de gemeenschap werkelijk op draait. De 40 en 50 plussers want die zijn op alle fronten actief. En die snakken naar meer relevantie en kwaliteit. Kan de TV een kwaliteitsslag maken en de bibliotheek ook.

Mikkie vindt dit een interessante gedachte

Joe Bonamassa

Sinds ik hem dit jaar zag op de Blues Night in Groningen ben ik hevig fan van Joe Bonamassa. Geweldig wat een gitarist. Eens kijken op You Tube. Daar zag ik dit filmpje. En wat ik er nou zo leuk aan vind is de ontwapende manier - en gelukkig nog zonder zonnebril - waarop hij als 12-jarige staat te spelen. En wat ik al vreesde: gitaarspelen is dus een kwestie van vroeg beginnen, talent hebben en heel veel oefenen. Was Mikkie nog maar 12 jaar... dan waren de vingers waarschijnlijk nog soepel.

Mikkie

De killingfields van de moderne communicatie

Gewoon met een kopje thee aan tafel namijmeren over de 23 dingen van de vorige avond viel mijn oog op Opinie & Debat van NRC van afgelopen weekend. Vertrouwd analoog; helaas al in het verkeerde formaat. Een artikel van de hand van P.F Thomese met de felle titel: Sprekers, schrijvers, bellers, sms'ers, chatteraars, twitteraars: allemaal kleine dictators. Thomese verhaalt van het verhaal Erostrate uit het boek Le Mur van Sartre waarin de anonieme, geisoleerde eenling, in afzondering een willekeurige passant omlegt. Die neiging, zo zegt Thomese zit ook in jou en mij, geworteld in het sociaal ordeningsprincipe van gelijkheid en hierarchie. Hij ziet een analogie met de killing fields van de moderne communicatie. Het doelbewust 'omleggen' van tegenstanders. Alles wat lekker bekt, is fit tot print. Eén druk op de muis en de uitgekakte reactie is al verzonden. Teveel mensen laten ongevraagd weten wat ze denken, wat ze doen, wat ze willen en zullen. Daar herken ik veel in: We tsjilpen er allemaal op los en we vinden het een zegen dat we niet alleen informatie consumeren, maar nu ook content produceren. Beste mensen Mikkie was al een cultuur pessimist, maar veroorzaken wij niet een venijnige communicatiecrisis als we zo doorgaan (ik realiseer me dat ik op dit moment aan dit circus meedoe) Citaat: Er zijn te veel sprekers, te veel schrijvers, te veel bellers, sms'ers, chatters, twitteraars. allemaal kleine dictators en allemaal willen ze laten weten- wat eigenlijk?. Dat ze bestaan, om te beginnen 'Hallo met mij even"En dan komt het. Te veel mensen laten ongevraagd weten wat ze denken en wat ze doen, wat ze willen en zullen. wat ze wouden en wat ze zouden, iedereen ontvouwt zijn plannen, iedereen toont zijn kunnen, zijn goede wil, zijn kwade wil, iedereen wil het laten zien, iedereen gooit het eruit, legt het op tafel, kwakt het in je gezicht. Maar waar zijn de lezers, de kijkers, de luisteraars? Wie moet dat allemaal aanhoren, aanschouwen, ondergaan? Einde citaat. Kijk maar eens om je heen: in de trein, in het restaurant, op de fiets; we tsilpen maar door en waar gaat het over? Hoe kun je nu een waardevolle gedachte formuleren/ dialoog voeren met 140 tekens? Een mensenleven is kort en er zijn veel verplichtingen. Je hebt juist voldoende tijd om de Klassieken van de wereldliteratuur te lezen of een goed artikel in je krant. Dat is toch oneindig veel waardevoller?
Mikkie, totaal in verwarring

Het delen van stukken

Mooi staaltje van co-creatie met behulp van Google docs. Overigens niet revolutionair want thuis op de Mudden werken we al gezamenlijk aan stukken op de Q schijf. Eerlijk gezegd doe ik dat niet zo vaak. Het schrijven van een stuk is toch ook een moment van bezinning. Je zit er middenin. Wilt het eerst afmaken. Je gedachten ordenen. En dan delen. De co-creatie in de Raad van Bestuur is simpel, want we zijn maar met zijn tweeen. De een schrijft, de ander reageert; dan het gesprek en als het nodig is een tweede ronde. Ik kan me goed voorstellen dat je met meerdere personen in google docs - samen werkend aan een notitie - wel snel meters kunt maken.

Mikkie is enthousiast

twitteren oftewel kort kakelen

Een twitteraccount is zo aangemaakt. Het was even zoeken naar volgers, maar ik blijk zomaar de tweets van Joe Bonamassa te kunnen ontvangen. Dat vind ik dan wel weer interessant. Maar toch het blijven 'tweetjes'. Gestjilp dus. Waar ben je, wat doe je. Dat soort dingen. De diepgang van een platbodem. Mikkie staat open voor suggesties. Mikkie55 is mijn Twitternaam. En wie ben jij?

world of wiki

Dit vind ik een interessante toepassing. Het voorbeeld van de Deventer bibliotheek is inspirerend Ik hoor deze week veel collega's binnen Biblionet enthousiast vertellen over hun kinderboekenweek. Het thema eten/ voedsel bood veel aanknopingspunten, zoveel werd wel duidelijk. Vandaag bij de opening van de vestiging Tuikwerd in Delfzijl zag ik in de gemeenschapsruimte naast de bibliotheek ook prachtig in elkaar gefabriekte taarten. Ook dat moet een resultaat van de kinderboekenweekviering zijn geweest. Vast een mooie samenwerking tussen school en bibliotheek. En nu zou het mooi zijn geweest om de beleving van de kinderen uit te drukken in een Wiki van de bibliotheek. Of de aandacht nog even vast te houden met nog een opdracht op de site van de bibliotheek. Wie er niet bij was, kan het nog eens nalezen en de resultaten bekijken. En het lijkt geen grote klus om een wiki te maken.

In onze nieuwe strategie nota verschijnt begin november. Daarin staat dat wij informatie over Groningen toegankelijk willen maken via het Web. Je kunt met een bibliotheek Wiki gemakkelijk geinteresseerden mobiliseren om mee te helpen verzamelen, schrijven en onderhouden. Ook het thema duurzaamheid leent zich daarvoor. Lijkt me kansrijk,

Mikkie

vieze koffie en delicious

Delicious staat vandaag op de nominatie voor ontdekking. Ik begin met het lezen en bekijk het filmpje. Het enthousiasme wil nog niet erg toenemen. Ik maak een account aan. Dat gaat redelijk simpel en ik voeg mijn eerste url toe. Ook de tagging is voor de hand liggend. Ik heb mijn favoriete blues rock radiostation toegevoegd. De tags blues, rock en radio zijn voor de hand liggend. Ik sla op en voeg en passent delcious toe aan mijn startpagina MEW. Ik zie dat ik deze url en tagging deel met nog 54 mensen all over de world. Voor het eerst van mijn leven bevind ik mij in een virtual social network. Maar word ik er nou blij van? Ik besluit eerst maar eens koffie te halen. Uit de automaat. Ik denk na over de relevantie van delicious, onderwijl sippend van de koffie. Die is niet bepaald delicious. Dit onderdeel van 23 dingen ook niet. Voor mij geen toegevoegde waarde ten opzichte van je favorieten. In mijn computer is dat gewoon een handzaam lijstje. (marktplaats, buienradar, startpagina, mijn bank en nog zo enkele) En wie all over the world daar zelfde favorieten heeft staan, maakt hem of haar voor mij nog niet interessant

Reflectie op WEB 2.0

Ik heb nu de effecten gezien van drie grote dingen: bloggen, rss en foto's bewerken. Ik vind dat bloggen erg leuk om te doen. Ik wist al dat je met een blog een community kunt opbouwen. En als je het goed doet heeft het ook invloed. Kijk maar naar de blog van Edwin van Mijnsbergen. Die is goed en die heeft gezag!RSS is een mooi stukje gereedschap in het personaliseren van dienstverlening. Wel gedoseerd inzetten want al die attenderingen doen je wel beseffen dat er maar 24 uur in een dag zitten. Alles lezen en bijhouden wil gewoon niet. Foto's bewerken lijkt me voor vormgeving enzo wel aardig. Mijn hobby is het niet. 23 dingen is voor mij wel een eye opener. Ik wist al dat er veel mogelijk was, maar Web 2.0 mogelijkheden is wel een big thing!Mikkie

Niets is meer wat het lijkt!

Flickr voor gevorderden, oftewel een cursus in het manipuleren van de werkelijkheid. Nu ik weet hoe je foto's kunt bewerken is er weer een zekerheid verloren gegaan. Niets is meer wat het lijkt! Nou ja, recentelijk melde mijn papieren RSS feed (gewoon de NRC dus.....) dat die beroemde foto van Russische soldaten die in april 1945 de hamer en sikkel plaatsen op de Rijksdag (of Brandenburger Tor, dat ben ik even kwijt) ook al was gemanipuleerd. Wij mensen vinden de naakte werkelijkheid kennelijk te zwaar om te dragen of niet mooi genoeg en dus bestaat er behoefte aan veranderbaarheid, manipulatie zo u wilt

Ik begrijp best waarom deze programma's zo populair zijn. We creeren onze eigen volmaakte werkelijkheid. Weg met de rimpeltjes en de pukkeltjes. Er zit ook een mooie kant aan. Je kunt ook een werkelijkheid maken waar je van droomt. Die er nog niet is, maar die je wel zichtbaar kunt maken. Ik had tot voor kort een BMW R 80 ST in de schuur staan en ik droomde van dit model in Kalahari uitvoering. En zie: hier staat ie. Met danl aan fotoaanpassen.nl. Ik hoef nog slechts een ticket te kopen naar Zuid Afrika en ik rij door de Kalahari woestijn!

Nog een PS voor mijn volgers: Jullie kennen allen het boek van Robert Pirsig, Zen en de kunst van het motoronderhoud. Dit boek was voor mij een schok, want er zijn veel overeenkomsten tussen John en mij: ook ik ben bang voor techniek. Dus voor het realiseren van mijn Kalahari droom moet ik of die angst overwinnen of hopen op een barn-find. Tips welkom!

Mikkie gaat naar ding 9

Foto's bewerken

Ik heb me vandaag op Flickr gestort. Het begin is er. Ik had mijn USB met foto's niet thuis, dat was een beetje onhandig. Maar er stond nog wel een gebrand ceedeetje met foto's van la grande Guerre in de kast. Dat inspireerde me voor mijn blogje over Uruzgan. De onderste foto is bewerkt. Overigens niet met een tool van Flickr, maar gewoon via Paint en daarna ingebracht. Bewerken in Flickr leek aan een tarief onderhevig?? Ik zal maar verklappen dat mijn dochter naast me zat. Dat gaat dan wel lekker vlug. Die heeft een bewerkingssnelheid die ik vroeger in de cursus blindtypen niet eens behaalde. Volgende keer deel twee van Flickr

Mikkie is nu toe aan koel glas Jever

Veel muziek in het weekend

Ik was op Take Root afgelopen weekend. Prachtig festival. Natuurlijk veel te duur voor wat betreft toegang en prijzen (voor € 46 ben je binnen, een biertje - dun Heineken in plastic, gadver!! - kost € 4,-) Verbeeld ik me, of waren er minder bezoekers dan vorig jaar? De line-up was voor mij totaal onbekend. Ik had me voorbereid via You Tube en zo een klein beetje een idee waar te gaan. Om 16.00 uur trapten Kinky Friedman en Ana Egge af. Die Friedman ziet er uit en zingt als een lonely cowboy far a way from home. Ik vond het niks. Ana Egge zingt mooi, maar alles is hetzelfde en na drie nummers vond ik het zelfs lijzig klinken. Naar de grote zaal, een zitplaats voor The band of Heathens; ik had in mijn programmaboekje aangetekend: tof bandje! Na drie nummers dacht ik al te weten bij het hoogtepunt van het festival te zitten. Geweldig! Voor de ouderen onders ons - alle collega's dus, behalve Venderra en nog een paar jonge blagen - deze band speelde helemaal in de traditie van Little Feat, The Band, Poco, Neil Young. Zaal uit en daar stond Jesse Dee & band. Soul! het manneke leek op Little Richard en dan te heet gewassen. Maar het klonk goed. Mooie gilletjs en uithalen en echte tearjerkers. Grote zaal weer in voor Dayna Kurtz en Band. Die Dayna toch: iets roods om de nek, zwart hemdje, rose broek en aan de voeten roodfonkelende Converses. Niet op zijn voordeligst zou mijn vader zeggen. Ze klonk overigens niet slecht en per slot gaat het daar om. Stukje Nels Andrews meegepikken en toen naar James McMurtry en the heartless bastards. Klonk ook goed; lekker bandje. Ik moest wel telkens kijken naar de drummer, die droeg grote handschoenen; zo koud was het zaterdag toch ook niet? In de grote zaal, voor mij onbekend want niet in het programmaboekje, Emiliana Torrini & Band. Ze werd aangekondigd als een dochter van een Italiaanse pizzabakker in Reykjavik. Dat verklaart een hoop, behalve dat mallotige jurkje. maar toch wel een goed bandje met veel sympathieke decibellen. Tijd om langs de merchandising te gaan. Tegenwoordig kun je daar ook met plastic betalen en dus heb ik nu The band of Heathens in de CD kast en vond ik ook nog twee mooi Gov't Mule's en Wayne Haynes solo. In de foyer speeld inmiddels Willie Nile & Band. Lekker rock bandje (mocht je binnenkort een feestje hebben.....?). Nog een stukje of The handsome Family, dat kon mij niet bekoren, en toen naar de finale: Seasick Steve. Ik vond het geweldig!! Wat een lekkere hoop herrie. Slechts gitaar en drum, maar decibellen genoeg. Gitaar met zes snaren,met drie snaren en zelfs met één snaar en een drumbox. En die drummer was ook niet verkeerd. In zijn uppie meer dan Slagerij van kampen. Zeer voldaan naar huis. En terwijl ik dit schrijf galmt mijn Rotel versterker The Band of Heathens door mijn huis en ik vrees door half Grootegast. Ben jij ook een liefhebber van Texas Blues en Americana met een stevige beat en heb jij een internetradio of gewoon radio via je PC dan is dit mijn tip: bellyup4blues.com
24 uur per dag; geen gelul en geen reclame.

Oja Marc ook wel wat geleerd. Voorbereiden via You Yube; speellijstje via tubeplayer.nl Hinderlijk is dat muzikanten ondanks dat de filmpjes dit al hebben laten zien, on stage dezelfde grapjes en wijsheden blijven debiteren. Wat ik nog wel graag wil weten is hoe ik een knopje in dit bericht krijg zodat ik een stukje Band of Heathens met mijn volgers kan laten horen?

Zo dit is Mikkie

Tyne Cot en Uruzgan, nog steeds dezelfde belangen

De geilheid van Verhagen en Van Middelkoop om jonge mensen te willen blijven offeren

in een verschroeid stuk aarde, genaamd Uruzgan, doet mij heel erg sterk denken aan die van de officieren en politicie die verantwoordelijk zijn voor de doden op deze dodenakker in de zompige klei van West Vlaanderen. Er zit 90 jaren tussen de foto rechts en de foto onder, maar nog steeds bedienen politici zich van dezelfde leugens om hun avonturen te rechtvaardigen.

Sterker nog: de banaliteit is heden ten dage schrijnender. Verhagen wil er international zo graag bij horen, zo graag worden aangezien voor een belangrijke speler dat ook hij de 'Blutmuhle' in werking stelt en in werking wil houden. En Van Middelkoop dan -eerst veilig roepen dat hij gelukkig niet in dienst hoefde - en nu sterk pleiten voor verlenging van de missie in Uruzgan en waarom: zonder buitenlandse missie is hem de kans op bezuiniging op defensie te groot! Het gaat niet om Uruzgan, en al helemaal niet om de belangen van die enkele woestijnbewoner, het gaat om de belangen van het militair industrieel complex in Europa en Amrika. De oorlog als bedrijf, waarvan de aandeelhouders wel rendement willen zien!

En wij gewone burgers laten ons telkens een oor aannaaien. WO1 was nodig: The War to end all Wars. In Uruzgan zijn we op en humanitaire Missie. Waar de echte humanitaire rampen plaatsvinden (de hoorn van Afrika bijvoorbeeld), daar zijn we niet.

Maar nu hebben we een nieuw wapen: het blog! Bloggers verenigt u! En stuur deze gevaarlijke gekken naar huis

Ik pleit voor een uruzgan cemetry naast het nieuwe Nationaal Historisch Museum. Laten we vast een paar hectare aankopen want we blijven daar in Uruzgan nog wel even. Op dat kerkhof zou een beeldengroep zoals op Vladso niet misstaan. 'Treurend ouderpaar' van (autobiografisch)Kate Kollwitz met aan hun voeten hun eigen gesneuvelde zoon peter. Van Uhm offerde zijn eigen zoon in Uruzgan, dus die zou onderwerp kunnen zijn.

Mikkie

23 dingen oftwel moeizaam op zoek naar RSS feeds

Zouden software ontwerpers zich wel eens verplaatsen in simpele zielen? De vraag stellen is hem beantwoorden. Nee dus! Ik had al een hekel aan apparaten die zo ingewikkeld zijn dat je er vuistdikke handleidingen voor moet lezen om ze te doorgronden. Zo heb ik een auto met navigatie maar ik gebruik het niet. Te ingewikkeld. Misschien dat ik een toekomstige regenachtige zondag op offer om me het ding eigen te maken. Nu ben ik met 23 dingen bezig met RSS feeds. Vreselijk! Het wijst zich helemaal niet vanzelf. Het is dat ik collega's heb die wel het geduld hebben opgebracht om zich een weg te vinden in deze duistere wereld en die zo bereidwillig zijn om het mij uit te leggen. RSS feeds (realy simple......) Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om nieuws te krijgen van de BBC. Heb ik het eindelijk voor elkaar blijkt het allemaal oud nieuws te zijn. Maar een paar uur verder staan de Volkskrant en NRC erop. Mooi dat het is gelukt, maar ik zal ze nooit raadplegen. Ik wil een papieren krant en ook niet op tabbloid format. Sávonds in mijn eigen stoel met een kopje koffie en dan heerlijk die grote onhandige krant en niet zo'n stom apparaat! Lang leve de vooruitgang, maar laat mij mijn papieren krant!

content!

Na een klein hick-upje van het systeem zijn we dan nu toch los. We zijn aan het bloggen! Behalve teksten consumeren, maken we nu ook teksten!. Het is nog even afwachten of dat iets toevoegt. Niet alles wat wordt geschreven is interessant. Dostojevski schreef al dat schrijven de kunst van het weglaten is. Ik laat dus voor nu de rest van deze ruimte blanco. Mikkie

Mikkie takes off into cyberspace

Het moest 18 augustus 2009 worden, maar toen was het ook zover: Mikkie takes off into cyberspace! De eerste 55 jaar van mijn leven heb ik besteed aan het lezen van wat anderen schreven. De tweede 55 jaar ga ik schrijven en mogen anderen het lezen. Geen boek voor op het nachtkastje, nee ik stuur mijn marks rechtstreeks into cyberspace. Lang geleden hing er boven mijn bed een poster van Che Guevara en daar stond onder geschreven "Wherever death may surprise us, let it be welcome if our battlecry reaches even one receptive ear, and another hand reaches out to take up our arms" Vrij vertaald hoop ik dat mijn marks een lezer zullen vinden en als die dan een gedachte verder ontwikkelt, die weer gelezen wordt door een nieuwe lezer die iets toevoegt etc dan kan er een verrassende uitkomst zijn!

Mikkie