De killingfields van de moderne communicatie

Gewoon met een kopje thee aan tafel namijmeren over de 23 dingen van de vorige avond viel mijn oog op Opinie & Debat van NRC van afgelopen weekend. Vertrouwd analoog; helaas al in het verkeerde formaat. Een artikel van de hand van P.F Thomese met de felle titel: Sprekers, schrijvers, bellers, sms'ers, chatteraars, twitteraars: allemaal kleine dictators. Thomese verhaalt van het verhaal Erostrate uit het boek Le Mur van Sartre waarin de anonieme, geisoleerde eenling, in afzondering een willekeurige passant omlegt. Die neiging, zo zegt Thomese zit ook in jou en mij, geworteld in het sociaal ordeningsprincipe van gelijkheid en hierarchie. Hij ziet een analogie met de killing fields van de moderne communicatie. Het doelbewust 'omleggen' van tegenstanders. Alles wat lekker bekt, is fit tot print. Eén druk op de muis en de uitgekakte reactie is al verzonden. Teveel mensen laten ongevraagd weten wat ze denken, wat ze doen, wat ze willen en zullen. Daar herken ik veel in: We tsjilpen er allemaal op los en we vinden het een zegen dat we niet alleen informatie consumeren, maar nu ook content produceren. Beste mensen Mikkie was al een cultuur pessimist, maar veroorzaken wij niet een venijnige communicatiecrisis als we zo doorgaan (ik realiseer me dat ik op dit moment aan dit circus meedoe) Citaat: Er zijn te veel sprekers, te veel schrijvers, te veel bellers, sms'ers, chatters, twitteraars. allemaal kleine dictators en allemaal willen ze laten weten- wat eigenlijk?. Dat ze bestaan, om te beginnen 'Hallo met mij even"En dan komt het. Te veel mensen laten ongevraagd weten wat ze denken en wat ze doen, wat ze willen en zullen. wat ze wouden en wat ze zouden, iedereen ontvouwt zijn plannen, iedereen toont zijn kunnen, zijn goede wil, zijn kwade wil, iedereen wil het laten zien, iedereen gooit het eruit, legt het op tafel, kwakt het in je gezicht. Maar waar zijn de lezers, de kijkers, de luisteraars? Wie moet dat allemaal aanhoren, aanschouwen, ondergaan? Einde citaat. Kijk maar eens om je heen: in de trein, in het restaurant, op de fiets; we tsilpen maar door en waar gaat het over? Hoe kun je nu een waardevolle gedachte formuleren/ dialoog voeren met 140 tekens? Een mensenleven is kort en er zijn veel verplichtingen. Je hebt juist voldoende tijd om de Klassieken van de wereldliteratuur te lezen of een goed artikel in je krant. Dat is toch oneindig veel waardevoller?
Mikkie, totaal in verwarring

Het delen van stukken

Mooi staaltje van co-creatie met behulp van Google docs. Overigens niet revolutionair want thuis op de Mudden werken we al gezamenlijk aan stukken op de Q schijf. Eerlijk gezegd doe ik dat niet zo vaak. Het schrijven van een stuk is toch ook een moment van bezinning. Je zit er middenin. Wilt het eerst afmaken. Je gedachten ordenen. En dan delen. De co-creatie in de Raad van Bestuur is simpel, want we zijn maar met zijn tweeen. De een schrijft, de ander reageert; dan het gesprek en als het nodig is een tweede ronde. Ik kan me goed voorstellen dat je met meerdere personen in google docs - samen werkend aan een notitie - wel snel meters kunt maken.

Mikkie is enthousiast

twitteren oftewel kort kakelen

Een twitteraccount is zo aangemaakt. Het was even zoeken naar volgers, maar ik blijk zomaar de tweets van Joe Bonamassa te kunnen ontvangen. Dat vind ik dan wel weer interessant. Maar toch het blijven 'tweetjes'. Gestjilp dus. Waar ben je, wat doe je. Dat soort dingen. De diepgang van een platbodem. Mikkie staat open voor suggesties. Mikkie55 is mijn Twitternaam. En wie ben jij?

world of wiki

Dit vind ik een interessante toepassing. Het voorbeeld van de Deventer bibliotheek is inspirerend Ik hoor deze week veel collega's binnen Biblionet enthousiast vertellen over hun kinderboekenweek. Het thema eten/ voedsel bood veel aanknopingspunten, zoveel werd wel duidelijk. Vandaag bij de opening van de vestiging Tuikwerd in Delfzijl zag ik in de gemeenschapsruimte naast de bibliotheek ook prachtig in elkaar gefabriekte taarten. Ook dat moet een resultaat van de kinderboekenweekviering zijn geweest. Vast een mooie samenwerking tussen school en bibliotheek. En nu zou het mooi zijn geweest om de beleving van de kinderen uit te drukken in een Wiki van de bibliotheek. Of de aandacht nog even vast te houden met nog een opdracht op de site van de bibliotheek. Wie er niet bij was, kan het nog eens nalezen en de resultaten bekijken. En het lijkt geen grote klus om een wiki te maken.

In onze nieuwe strategie nota verschijnt begin november. Daarin staat dat wij informatie over Groningen toegankelijk willen maken via het Web. Je kunt met een bibliotheek Wiki gemakkelijk geinteresseerden mobiliseren om mee te helpen verzamelen, schrijven en onderhouden. Ook het thema duurzaamheid leent zich daarvoor. Lijkt me kansrijk,

Mikkie

vieze koffie en delicious

Delicious staat vandaag op de nominatie voor ontdekking. Ik begin met het lezen en bekijk het filmpje. Het enthousiasme wil nog niet erg toenemen. Ik maak een account aan. Dat gaat redelijk simpel en ik voeg mijn eerste url toe. Ook de tagging is voor de hand liggend. Ik heb mijn favoriete blues rock radiostation toegevoegd. De tags blues, rock en radio zijn voor de hand liggend. Ik sla op en voeg en passent delcious toe aan mijn startpagina MEW. Ik zie dat ik deze url en tagging deel met nog 54 mensen all over de world. Voor het eerst van mijn leven bevind ik mij in een virtual social network. Maar word ik er nou blij van? Ik besluit eerst maar eens koffie te halen. Uit de automaat. Ik denk na over de relevantie van delicious, onderwijl sippend van de koffie. Die is niet bepaald delicious. Dit onderdeel van 23 dingen ook niet. Voor mij geen toegevoegde waarde ten opzichte van je favorieten. In mijn computer is dat gewoon een handzaam lijstje. (marktplaats, buienradar, startpagina, mijn bank en nog zo enkele) En wie all over the world daar zelfde favorieten heeft staan, maakt hem of haar voor mij nog niet interessant

Reflectie op WEB 2.0

Ik heb nu de effecten gezien van drie grote dingen: bloggen, rss en foto's bewerken. Ik vind dat bloggen erg leuk om te doen. Ik wist al dat je met een blog een community kunt opbouwen. En als je het goed doet heeft het ook invloed. Kijk maar naar de blog van Edwin van Mijnsbergen. Die is goed en die heeft gezag!RSS is een mooi stukje gereedschap in het personaliseren van dienstverlening. Wel gedoseerd inzetten want al die attenderingen doen je wel beseffen dat er maar 24 uur in een dag zitten. Alles lezen en bijhouden wil gewoon niet. Foto's bewerken lijkt me voor vormgeving enzo wel aardig. Mijn hobby is het niet. 23 dingen is voor mij wel een eye opener. Ik wist al dat er veel mogelijk was, maar Web 2.0 mogelijkheden is wel een big thing!Mikkie

Niets is meer wat het lijkt!

Flickr voor gevorderden, oftewel een cursus in het manipuleren van de werkelijkheid. Nu ik weet hoe je foto's kunt bewerken is er weer een zekerheid verloren gegaan. Niets is meer wat het lijkt! Nou ja, recentelijk melde mijn papieren RSS feed (gewoon de NRC dus.....) dat die beroemde foto van Russische soldaten die in april 1945 de hamer en sikkel plaatsen op de Rijksdag (of Brandenburger Tor, dat ben ik even kwijt) ook al was gemanipuleerd. Wij mensen vinden de naakte werkelijkheid kennelijk te zwaar om te dragen of niet mooi genoeg en dus bestaat er behoefte aan veranderbaarheid, manipulatie zo u wilt

Ik begrijp best waarom deze programma's zo populair zijn. We creeren onze eigen volmaakte werkelijkheid. Weg met de rimpeltjes en de pukkeltjes. Er zit ook een mooie kant aan. Je kunt ook een werkelijkheid maken waar je van droomt. Die er nog niet is, maar die je wel zichtbaar kunt maken. Ik had tot voor kort een BMW R 80 ST in de schuur staan en ik droomde van dit model in Kalahari uitvoering. En zie: hier staat ie. Met danl aan fotoaanpassen.nl. Ik hoef nog slechts een ticket te kopen naar Zuid Afrika en ik rij door de Kalahari woestijn!

Nog een PS voor mijn volgers: Jullie kennen allen het boek van Robert Pirsig, Zen en de kunst van het motoronderhoud. Dit boek was voor mij een schok, want er zijn veel overeenkomsten tussen John en mij: ook ik ben bang voor techniek. Dus voor het realiseren van mijn Kalahari droom moet ik of die angst overwinnen of hopen op een barn-find. Tips welkom!

Mikkie gaat naar ding 9

Foto's bewerken

Ik heb me vandaag op Flickr gestort. Het begin is er. Ik had mijn USB met foto's niet thuis, dat was een beetje onhandig. Maar er stond nog wel een gebrand ceedeetje met foto's van la grande Guerre in de kast. Dat inspireerde me voor mijn blogje over Uruzgan. De onderste foto is bewerkt. Overigens niet met een tool van Flickr, maar gewoon via Paint en daarna ingebracht. Bewerken in Flickr leek aan een tarief onderhevig?? Ik zal maar verklappen dat mijn dochter naast me zat. Dat gaat dan wel lekker vlug. Die heeft een bewerkingssnelheid die ik vroeger in de cursus blindtypen niet eens behaalde. Volgende keer deel twee van Flickr

Mikkie is nu toe aan koel glas Jever

Veel muziek in het weekend

Ik was op Take Root afgelopen weekend. Prachtig festival. Natuurlijk veel te duur voor wat betreft toegang en prijzen (voor € 46 ben je binnen, een biertje - dun Heineken in plastic, gadver!! - kost € 4,-) Verbeeld ik me, of waren er minder bezoekers dan vorig jaar? De line-up was voor mij totaal onbekend. Ik had me voorbereid via You Tube en zo een klein beetje een idee waar te gaan. Om 16.00 uur trapten Kinky Friedman en Ana Egge af. Die Friedman ziet er uit en zingt als een lonely cowboy far a way from home. Ik vond het niks. Ana Egge zingt mooi, maar alles is hetzelfde en na drie nummers vond ik het zelfs lijzig klinken. Naar de grote zaal, een zitplaats voor The band of Heathens; ik had in mijn programmaboekje aangetekend: tof bandje! Na drie nummers dacht ik al te weten bij het hoogtepunt van het festival te zitten. Geweldig! Voor de ouderen onders ons - alle collega's dus, behalve Venderra en nog een paar jonge blagen - deze band speelde helemaal in de traditie van Little Feat, The Band, Poco, Neil Young. Zaal uit en daar stond Jesse Dee & band. Soul! het manneke leek op Little Richard en dan te heet gewassen. Maar het klonk goed. Mooie gilletjs en uithalen en echte tearjerkers. Grote zaal weer in voor Dayna Kurtz en Band. Die Dayna toch: iets roods om de nek, zwart hemdje, rose broek en aan de voeten roodfonkelende Converses. Niet op zijn voordeligst zou mijn vader zeggen. Ze klonk overigens niet slecht en per slot gaat het daar om. Stukje Nels Andrews meegepikken en toen naar James McMurtry en the heartless bastards. Klonk ook goed; lekker bandje. Ik moest wel telkens kijken naar de drummer, die droeg grote handschoenen; zo koud was het zaterdag toch ook niet? In de grote zaal, voor mij onbekend want niet in het programmaboekje, Emiliana Torrini & Band. Ze werd aangekondigd als een dochter van een Italiaanse pizzabakker in Reykjavik. Dat verklaart een hoop, behalve dat mallotige jurkje. maar toch wel een goed bandje met veel sympathieke decibellen. Tijd om langs de merchandising te gaan. Tegenwoordig kun je daar ook met plastic betalen en dus heb ik nu The band of Heathens in de CD kast en vond ik ook nog twee mooi Gov't Mule's en Wayne Haynes solo. In de foyer speeld inmiddels Willie Nile & Band. Lekker rock bandje (mocht je binnenkort een feestje hebben.....?). Nog een stukje of The handsome Family, dat kon mij niet bekoren, en toen naar de finale: Seasick Steve. Ik vond het geweldig!! Wat een lekkere hoop herrie. Slechts gitaar en drum, maar decibellen genoeg. Gitaar met zes snaren,met drie snaren en zelfs met één snaar en een drumbox. En die drummer was ook niet verkeerd. In zijn uppie meer dan Slagerij van kampen. Zeer voldaan naar huis. En terwijl ik dit schrijf galmt mijn Rotel versterker The Band of Heathens door mijn huis en ik vrees door half Grootegast. Ben jij ook een liefhebber van Texas Blues en Americana met een stevige beat en heb jij een internetradio of gewoon radio via je PC dan is dit mijn tip: bellyup4blues.com
24 uur per dag; geen gelul en geen reclame.

Oja Marc ook wel wat geleerd. Voorbereiden via You Yube; speellijstje via tubeplayer.nl Hinderlijk is dat muzikanten ondanks dat de filmpjes dit al hebben laten zien, on stage dezelfde grapjes en wijsheden blijven debiteren. Wat ik nog wel graag wil weten is hoe ik een knopje in dit bericht krijg zodat ik een stukje Band of Heathens met mijn volgers kan laten horen?

Zo dit is Mikkie

Tyne Cot en Uruzgan, nog steeds dezelfde belangen

De geilheid van Verhagen en Van Middelkoop om jonge mensen te willen blijven offeren

in een verschroeid stuk aarde, genaamd Uruzgan, doet mij heel erg sterk denken aan die van de officieren en politicie die verantwoordelijk zijn voor de doden op deze dodenakker in de zompige klei van West Vlaanderen. Er zit 90 jaren tussen de foto rechts en de foto onder, maar nog steeds bedienen politici zich van dezelfde leugens om hun avonturen te rechtvaardigen.

Sterker nog: de banaliteit is heden ten dage schrijnender. Verhagen wil er international zo graag bij horen, zo graag worden aangezien voor een belangrijke speler dat ook hij de 'Blutmuhle' in werking stelt en in werking wil houden. En Van Middelkoop dan -eerst veilig roepen dat hij gelukkig niet in dienst hoefde - en nu sterk pleiten voor verlenging van de missie in Uruzgan en waarom: zonder buitenlandse missie is hem de kans op bezuiniging op defensie te groot! Het gaat niet om Uruzgan, en al helemaal niet om de belangen van die enkele woestijnbewoner, het gaat om de belangen van het militair industrieel complex in Europa en Amrika. De oorlog als bedrijf, waarvan de aandeelhouders wel rendement willen zien!

En wij gewone burgers laten ons telkens een oor aannaaien. WO1 was nodig: The War to end all Wars. In Uruzgan zijn we op en humanitaire Missie. Waar de echte humanitaire rampen plaatsvinden (de hoorn van Afrika bijvoorbeeld), daar zijn we niet.

Maar nu hebben we een nieuw wapen: het blog! Bloggers verenigt u! En stuur deze gevaarlijke gekken naar huis

Ik pleit voor een uruzgan cemetry naast het nieuwe Nationaal Historisch Museum. Laten we vast een paar hectare aankopen want we blijven daar in Uruzgan nog wel even. Op dat kerkhof zou een beeldengroep zoals op Vladso niet misstaan. 'Treurend ouderpaar' van (autobiografisch)Kate Kollwitz met aan hun voeten hun eigen gesneuvelde zoon peter. Van Uhm offerde zijn eigen zoon in Uruzgan, dus die zou onderwerp kunnen zijn.

Mikkie