Manifesto

Aangekomen bij station 22. En daar zag ik een prachtig filmpje. Library Manifesto 2.0. Eigenlijk vind ik dat we deze statements op de muren van onze bibliotheken zouden moeten projecteren. Dit zijn onze waarden en dit streven we na! Ik haal mijn weekend boodschappen in een grote C1000 in Surhuisterveen (ja, of all places) en daar staat ook heel groot het mission statement op de muur. Als u hier naar binnen gaat dan willen wij dat u zich als klant prettig voelt......etc. Ik zou willen dat wij de statements van veranderingen uit het manifesto filmpje tot de onze maken. En om de wereld dit mede te delen projecteren we ze met een laserkanon boven Groningen als een mooi Aurora Borealis!! Tip voor de opbouw van deze cursus. Begin Ding 1 met dit filmpje, want dan krijg je honger naar het traject, wil je er bij zijn als het gebeurt en dan maal je niet meer om de geinvesteerde tijd. Mikkie is bij station 22 en fietst straks de koude nacht in. Blij dat ie mee doet in een boeiend veranderingsproces.
Mikkie

wolkenwoorden

Vandaag de wereld van Sopac, Worldcat en my discoveries. Tja daar word je wel even stil van. Al die mogelijkheden. Het is veel. Te veel? Al ik een zoekvraag heb dan start ik vrijwel altijd in Google. Die stort in een split second een enorme bak rijp en groen op je beeldscherm. En dan moet je verfijnen. Soms loop je vast en soms kom je vlot bij het gewenste. Zo'n Worldcat graast ook razendsnel door talloze collecties. Schattig vind ik de faciliteit om ook even de afstand tot het gewenste aan te geven (Dit boek is voorradig op 6000 km afstand!) Ook hier blijft het gevoel dat je zoveel hits krijgt dat het teveel is. Ook de woordenwolken helpen je op weg. Ze verwarren je overigens ook want er verschijnen woorden waarvan ik denk: wie heeft dat nu bedacht? Wereldoorlog 1 zoeken en dan het Joodse vraagstuk? Die is toch echt met die andere oorlog verbonden! Eigenlijk zijn die systemen heel erg aanbodgericht. Ze kwakken alles op je beeldscherm. De volgende generatie zou eigenlijk bij het intikken van mijn zoektermen moeten vragen waar ik naar op zoek ben, welk niveau, welke taal, afbeeldingen, bewegende plaatjes, wat ik al weet etc. En dan pas een antwoord geven. Dat scheelt eeen hoop frustrerend leeswerk! Toch zijn dit mooie toepassingen. Nog in de kinderschoenen, maar toch....
Mikkie

denken over delen

Schreef Mikkie in zijn blogje over (het gebrek aan) nut en noodzaak van delen; inmiddels is hij daar alweer aanmerkelijk genuanceerder over gaan denken. 23 dingen maakt van alles bij een mens los! Het komt zo. Afgelopen weekend was ik met mijn vriendin in Luxemburg. En we waren daar om een concert van Joe Bonamassa te bezoeken. We zijn fan en op bijgaande foto is goed te zien dat we een daalders plekje hadden. Vrijdagavond, op weg naar de ingang, hoor ik opeens mijn naam roepen en daar ontwaar ik een collega van Biblionet!. We komen dicht bij elkaar te staan en wisselen belevenissen uit van andere en eerdere concerten. Na afloop gaat ieder zijns weegs, maar onafhankelijk van elkaar besluiten we om nog wat te gaan drinken, ergens in een tof cafeetje. Laat daar nou weer dezelfde keuze gemaakt worden. Gezellig samen een biertje gedronken en ervaringen gedeeld. (Op de terugweg twee dagen later staan we op dezelfde parkeerplaats in Nederland.!) En nu terug op kantoor delen we foto's en copietjes van de playlist. Conclusie: hartstikke leuk weekend met leuke ontmoetingen en een geweldig concert van Joe Bonamassa. Ontmoetingen en delen in de echte wereld is hartstikke leuk, daar kan de digitale wereld toch niet aan tippen. Volgens Mikkie

nut en noodzaak van delen

Het is Sinterklaastijd. "Eerlijk zullen we alles delen, ik een beetje meer dan jij" Dat is geloof ik een ondeugende versie van een bekend sinterklaasliedje. het schoot me te binnen toen ik vandaag bezig was met ding 19 en ding 20. Ik zat al op Linkedin. En daar zitten meer collega's want ik krijg elke week wel het verzoek om ergens bij te willen horen. Ik zeg maar braaf ja, want anders frustreer je de essentievan deze sites. Maar of ik er echt wat mee wil? Ik had me veel voorgesteld van lastfm. Maar ik vind het niks. Als je van een bepaald genre muziek houdt; bij mij is dat blues rock, dan zoek je toch een zender die dat aanbiedt en streamen maar in high fidelity kwaliteit. In de display zie je wel wie het is en op internet vind je wel een site van de artiest met alle relevante informatie zoals discografie en tourschema. Wat is dan het usp van lastfm? Tja dat je ziet of Pietje of Klaasje in Verweggistan het ook leuk vindt? Of die wazige you tube filmpjes met een blikkerig geluidje? Ik heb nu met verschillende sociale tools in 2.0 kennis gemaakt, maar ik voel nog steeds niet de behoefte om iets te willen delen en al helemaal niet die amateuristische zooi van gelijkgestemden. Mijn muziek niet, mijn boeken niet en al helemaal geen persoonlijke dingen. Eigenlijk voel ik juist de behoefte om veel dingen voor mezelf te houden. Zaterdag jl. ben ik het slachtoffer geworden van een skimmer. Iemand die op slinkse wijze mijn (bank)pasgegevens en pincode heeft gestolen en dan nodigt web 2.0 en andere internetsites je nadrukkelijk uit om van alles te delen. Gooi je ziel en zaligheid op het web. Dan ben je goed vindbaar, maar voor Mikkie hoeft dat niet

Gedeelde bibliotheek of contactadvertentie naar griezels?

Library Thing vind ik een mooie toepassing. Eindelijk eens een gebruiksvriendelijke tool! Je voegt een titel in, cyberspace wordt afgezocht en hup daar staat ie. Nog één klikje en het boek zit in je lijst. Maar daar blijft het niet bij. Je krijgt nog allerlei extra informatie mee. Bijvoorbeeld waar je het boek kunt kopen of wie het nog meer in de collectie heeft. Wat ik een nadeel vind is dat je collectie meteen met de rest van de wereld wordt gedeeld. Mikkie weet inmiddels dat dat de essentie is van 2.0 tools, maar om nu meteen aan Jan en alleman te laten weten wat in je kast staat is nogal wat. Ik heb negen titels ingevoerd die ik heb (ook gelezen) Acht over de eerste wereldoorlog en twee uit de tweede (die laatste twee zijn mijn aasvisje om te kijken of ik nog een griezel tegen kom in cyberspace) (De biografie van Hitler van Ian Kershaw en van Hitler zelf Mein Kampf) Die laatste heb ik niet, hoef ik ook niet, maar is wel gewoon te koop bij Amazon.com .De meest gangbare boeken over de eerste wereldoorlog staan in veel boekenkasten. Het boek Heeresbericht van Edlef Koppen maar in acht. Die heb ik bezocht en gekeken wat ze nog meer hebben. En tja daar zit dan wel een griezel tussen, die zichzelf afbeeldt met een patroongordel om zijn nek en zodanig uit zijn ogen kijkt dat Mikkie een straatje om loopt. En daarmee zijn al die sociale netwerken net het gewone leven. Met sommige klikt het en die zou je wel willen spreken en anderen heb je niets te melden. Dus Mikkie gooit zijn boekenkast niet op Library Thing. Ik hou mijn collectie lekker voor mezelf. Maar de tool is handig: je prutst zo een professioneel Sinterklaaslijstje in elkaar met begeerlijke titels.

Mikkie

De analogie tussen tv kijker en bibliotheek gebruiker

"jongeren kijken steeds minder televisie. Ze zoeken hun heil op internet" Stond in mijn krant. Ik hoor regelmatig "jongeren komen niet meer in de bibliotheek. Ze zoeken hun heil op internet" En net als de bestuurders in de mediawereld geloven wij dat we zonder jongeren geen kans van overleven hebben. Maar is dat zo? Je moet er nogal wat voor doen om jongeren te bereiken, want jonge mensen vinden de realiteit van alledag te saai voor woorden. We moeten het dus spannend maken, grenzen overschrijden, naar het onmogelijke reiken, maar is dit allemaal de minieme aandacht die we vervolgens van deze doelgroep krijgen wel waard? De doelgroep is een niet te bevredigen monster schrijft mijn krant. Laat jongeren hun informatie zoeken waar ze dat het prettigst vind, op internet. En laten wij ons richten op de grote doelgroep waar de gemeenschap werkelijk op draait. De 40 en 50 plussers want die zijn op alle fronten actief. En die snakken naar meer relevantie en kwaliteit. Kan de TV een kwaliteitsslag maken en de bibliotheek ook.

Mikkie vindt dit een interessante gedachte

Joe Bonamassa

Sinds ik hem dit jaar zag op de Blues Night in Groningen ben ik hevig fan van Joe Bonamassa. Geweldig wat een gitarist. Eens kijken op You Tube. Daar zag ik dit filmpje. En wat ik er nou zo leuk aan vind is de ontwapende manier - en gelukkig nog zonder zonnebril - waarop hij als 12-jarige staat te spelen. En wat ik al vreesde: gitaarspelen is dus een kwestie van vroeg beginnen, talent hebben en heel veel oefenen. Was Mikkie nog maar 12 jaar... dan waren de vingers waarschijnlijk nog soepel.

Mikkie