wolkenwoorden

Vandaag de wereld van Sopac, Worldcat en my discoveries. Tja daar word je wel even stil van. Al die mogelijkheden. Het is veel. Te veel? Al ik een zoekvraag heb dan start ik vrijwel altijd in Google. Die stort in een split second een enorme bak rijp en groen op je beeldscherm. En dan moet je verfijnen. Soms loop je vast en soms kom je vlot bij het gewenste. Zo'n Worldcat graast ook razendsnel door talloze collecties. Schattig vind ik de faciliteit om ook even de afstand tot het gewenste aan te geven (Dit boek is voorradig op 6000 km afstand!) Ook hier blijft het gevoel dat je zoveel hits krijgt dat het teveel is. Ook de woordenwolken helpen je op weg. Ze verwarren je overigens ook want er verschijnen woorden waarvan ik denk: wie heeft dat nu bedacht? Wereldoorlog 1 zoeken en dan het Joodse vraagstuk? Die is toch echt met die andere oorlog verbonden! Eigenlijk zijn die systemen heel erg aanbodgericht. Ze kwakken alles op je beeldscherm. De volgende generatie zou eigenlijk bij het intikken van mijn zoektermen moeten vragen waar ik naar op zoek ben, welk niveau, welke taal, afbeeldingen, bewegende plaatjes, wat ik al weet etc. En dan pas een antwoord geven. Dat scheelt eeen hoop frustrerend leeswerk! Toch zijn dit mooie toepassingen. Nog in de kinderschoenen, maar toch....
Mikkie